ผ่านพ้นมา นานนับหลายเดือน

อิศไม่เคย สนใจสมัครตรงเลย

คิดแต่ว่า Addmission ตั้งแต่ขึ้น ม.๖

เพื่อนๆสนิทในกลุ่มพากันติดไปหมด

กิ๊ก=แพทย์ (ตกสัมพาษณ์)

ส้ม= วิศวกรรม มข สุรนารี (ไม่เอา)

น้ำ= วิศวกรรม ม.อีสาน เกษตร มก (ไม่เอา)

>. พอหันมามองที่ตัวเอง : อ่าว กูยังไม่ติดไรเลย

อิศสมัครรัยตรงอะไรบ้างหน่ะเหร๋อ :

ก็ เภสัช+สัตว มข ; ก็ไม่ติดอ่ะ ไม่อ่านหนังสือ ขี้เกียจ ไม่แคร์

ครูอังกฤษอินเตอร์ มนุษญ์อิงค์ บราๆ ที่ ม.บูรพารอบ 2 ก็ไม่ติดอ่ะ

.

" กูจะเอาแอดมิสเว้ยยย " คิดแต่แบบนี้มาตลอด จนไม่พยายามทำอะไร

หนังสือไม่เคยอ่าน ขนาด GAT PAT ยังไม่เคยตั้งใจสอบเลย

ก็เลยได้ GAT 221 PAT5 138 PAT2 98

ได้แค่นี้แหละ ตอนที่ทำข้อสอบก็คิดแต่ว่า

"เฮ้ยย ยังมีอีกรอบ รอบนี้กูซิลๆไม่อ่านไม่เป็นไร ได้น้อยชั่งหัวมัน"

ผลก็คือ ความคิดอิศมันผิดไป ควายชัดๆ

.

GAT PAT ONET สุดท้ายของชีวิต

อิศวือ อิศอ่านหนังสือไม่ทัน อิศเครียด

เกรดแม่งก็ได้น้อย ถ้าเรียงก็

3.7 > 3.3 > 2.9

คว๊ายยยยย อิศ !!!!

.

นิทานชีวิตเรื่องนี้ สอนอิศให้รู้ว่า

"โอกาสมีไว้ให้ไควคว้า ไม่ว่าเราจะอยากหรือไม่ แต่ก็คว้าไว้ก่อนไม่เสียหายหรอก "

.